මමයි හිරුෂියි අවුරුදු දහයක් තිස්සේ හොඳම යාළුවෝ. මම එයාට පණටත් වඩා ආදරේ කළා, ඒත් මම ඒක කවදාවත් එයාට කිව්වේ නෑ. මම බය වුණා ඒක කිව්වොත් මට මගේ හොඳම යාළුවාවත් නැති වෙයි කියලා.
මම එයා වෙනුවෙන් ඕනෑම දෙයක් කළා. එයා රෑට අඬද්දී මම පැය ගණන් ෆෝන් එකෙන් එයාට සවන් දුන්නා. එයා කැම්පස් එකේ වැඩ වලට හිර වුණාම මම නිදි මරාගෙන එයාගේ ඇසයින්මන්ට් කරලා දුන්නා. මම හිතුවේ කවදා හරි දවසක එයාට මගේ ආදරේ තේරෙයි කියලා.
ඒත් දවසක් එයා මට කෝල් කරලා සතුටින් කෑගැහුවා. "මේ බන්... මට මගේ හීන කුමාරයාව හමු වුණා. මම ලබන මාසේ මැරි කරනවා. මගේ වෙඩින් එකේ 'බෙස්ට් මන්' (Best Man) වෙන්න ඕනේ උඹයි!"
එදා මගේ පපුවට කවුරු හරි පිහියකින් ඇන්නා වගේ දැනුණා. ඒත් මම හිනා වුණා. මම එයාගේ සතුට වෙනුවෙන් මගේ කඳුළු හංගගත්තා. වෙඩින් එකේ හැම වැඩක්ම කළේ මම. හෝල් එක බුක් කරන එකේ ඉඳන්, එයාගේ වෙඩින් සාරිය තෝරන එකටත් මම උදව් කළා. එයාට ලස්සනම සාරිය තෝරලා දීලා මම හිතින් ඇඬුවා, "ඒක ඇඳගෙන එයා යන්නේ වෙන කෙනෙක් එක්ක නේද" කියලා.
වෙඩින් එක දවසේ, එයා හරිම ලස්සනයි. එයා මගේ දිහා බලලා හිනා වුණා. මම මනමාලයා ළඟින් හිටගෙන ඉන්නකොට, රෙජිස්ට්රාර් මහත්තයා මට කිව්වා සාක්ෂියට අත්සන් කරන්න කියලා.
මම වෙව්ලන දෑතින් ඒ කොළයේ අත්සන් කළා. ඒ වෙලාවේ මට දැනුණේ මම අත්සන් කරන්නේ මගේම මරණ සහතිකයට වගේ. එයා වෙන කෙනෙක්ගේ අත අල්ලගෙන පෝරුවෙන් බහිද්දී, මම තනිවම හෝල් එකේ පැත්තකට වෙලා අත්පුඩි ගැහුවා.
වෙඩින් එක ඉවර වෙලා එයා යන්න කලින් මගේ ළඟට ආවා. "තෑන්ක්ස් බන්... උඹ හිටියේ නැත්නම් මම අද මෙතන නෑ. උඹ මගේ හොඳම යාළුවා විතරක් නෙවෙයි, මගේ සහෝදරයෙක් වගේ," කියලා එයා මාව බදාගත්තා.
"සහෝදරයෙක්" කියන වචනය මගේ හදවත කෑලි වලට කැඩුවා. මම එයාට "සුබ ගමන්" කිව්වේ මගේ ආදරේ සදහටම මගේ පපුව ඇතුළේ වළලලා. අද එයා සතුටින් පවුල් ජීවිතයක් ගත කරනවා. මම තාමත් එයාගේ "හොඳම යාළුවා" විදිහට එයාගේ ප්රශ්න අහගෙන ඉන්නවා.
සමහර ආදර කතා වලට අවසානයක් නෑ. සමහරු මුළු ජීවිත කාලයම කැප කරන්නේ තමන් ආදරේ කරන කෙනා වෙන කෙනෙක් එක්ක සතුටින් ඉන්නවා බලන්නයි. ඒක තමයි ලෝකේ තියෙන අමාරුම වගේම පිරිසිදුම ආදරය.
