එක ගෙදරක ජීවත් වුණු අම්මා, තාත්තා සහ කුඩා දරුවෝ දෙන්නෙක්ව කවුරුහරි ඉතාම අමානුෂික විදියට මරලා දානවා. හැබැයි මේ මිනීමරුවා ඒ ලේ විල මැදින් කලබලෙන් පැනලා යන්නේ නැහැ.
ඒ වෙනුවට එයා ෆ්රිජ් එක ඇරගෙන අයිස්ක්රීම් කනවා, තේ බොනවා, සාලේ වාඩිවෙලා ඉන්ටර්නෙට් යනවා. ඔබට හිතාගන්න පුළුවන්ද ඒ වගේ අඳුරු, බිහිසුණු මනසක් තියෙන මනුස්සයෙක් ගැන?
මේක හොලිවුඩ් ත්රාසජනක චිත්රපටියක තිර රචනයක් නෙවෙයි. ජපාන ඉතිහාසයේ ලියවුණු බිහිසුණුම, ඒ වගේම අදටත් පොලිසියට විසඳගන්න බැරිවුණු අභිරහසක්. ලෝකෙම මේක හඳුන්වන්නේ 'සෙටගායා පවුලේ ඝාතනය' විදියටයි.
මේ ඛේදවාචකය පටන් ගන්නේ 2000 අවුරුද්දේ දෙසැම්බර් 30 වෙනිදා රෑ. ජපානයේ ටෝකියෝ නුවර තියෙන සෙටගායා කියන්නේ ඉතාම නිස්කලංක, ලස්සන පළාතක්. මේ පළාතේ උද්යානයක් අයිනේ තිබුණු ගෙදරක තමයි මියාසාවා (Miyazawa) පවුල ජීවත් වුණේ.
පියා වුණු 44 හැවිරිදි මිකියෝ, මව 41 හැවිරිදි යසුකෝ, අවුරුදු 8ක චූටි දුව නීනා සහ අවුරුදු 6ක පුංචි පුතා රේ මේ ගෙදර හරිම සතුටින් කාලය ගත කළා. පහුවදාට උදාවෙන අලුත් අවුරුද්ද පිළිගන්නයි එයාලා ලෑස්ති වෙලා හිටියේ.
හැබැයි දෙසැම්බර් 31 වෙනිදා උදේ දහයයි හතළිහට විතර, යසුකෝගෙ අම්මා හරුකෝ තමන්ගේ දුවවයි මුණුබුරන්වයි බලන්න මේ ගෙදරට එනවා. දොර ඇරගෙන ඇතුළට ගියපු ඇයට දකින්න ලැබෙන්නේ මුළු ජීවිත කාලෙටම අමතක කරන්න බැරි තරම් ලේ ගඳ ගහන බිහිසුණු දර්ශනයක්.
මුළු ගෙදරම එකම ලේ විලක් වෙලා ඉවරයි. පවුලේ හතරදෙනාම තැනින් තැන වැටිලා ඉතාම අමානුෂික විදියට ඝාතනය වෙලා තිබුණා.
පොලිසිය ඇවිත් කරපු පරීක්ෂණවලින් මුළු සිද්ධියම ඇස් ඉස්සරහ මැවෙන විදියට ගොඩනගන්න එයාලට පුළුවන් වුණා. මිනීමරුවා ගෙදරට ඇතුල් වෙලා තියෙන්නේ දෙසැම්බර් 30 වෙනිදා රෑ 11ට විතර. ඔහු ඇතුළට ඇවිත් තියෙන්නේ ගෙදර දෙවැනි තට්ටුවේ තිබුණු බාත්රූම් එකේ පොඩි ජනේලයකින්.
මේ අමනුෂ්යයා මුලින්ම කරලා තියෙන්නේ තමන්ගේ කාමරේ සුවසේ නිදාගෙන හිටපු අවුරුදු 6ක් වයසැති පුංචි රේව ගෙල සිරකරලා මරලා දාපු එක.
මේ වෙලාවේ සද්දයක් ඇහිලා උඩ තට්ටුවට ආපු පියා, මිකියෝට මේ ඝාතකයාව මුණගැහෙනවා. පඩිපෙළ උඩදි මේ දෙන්නා අතරේ ලොකු සටනක් ඇතිවෙලා තියෙනවා.
තමන්ගේ පවුල බේරගන්න මිකියෝ කොයි තරම් සටන් කළාද කියනවා නම්, මිනීමරුවා ගෙනාපු පිහියත් ඒ සටන අස්සේ කැඩිලා ගිහින් තිබුණා.
ඒත් ඝාතකයා ඊටපස්සේ පහළ කුස්සියට ගිහින් එතන තිබුණු ගෙදර පාවිච්චි කරන ලොකු පිහියක් අරගෙන ඇවිත් පියාව මරලා දාලා තිබුණා.
අන්තිමට ඔහු ගියේ අම්මා යසුකෝ සහ චූටි දුව නීනා නිදාගෙන හිටපු කාමරේට. ඒ අම්මයි දුවයි අන්තිම මොහොත වෙනකල්ම පණ බේරගන්න දැඩි සටනක් දීලා තියෙනවා කියලා එයාලගේ අත්වල තිබුණු තුවාල වලින් (defense wounds) පොලිසියට පැහැදිලි වුණා. ඒත් ඒ අහිංසක ජීවිත දෙකත් ඉතාම කෲර විදියට අවසන් කරලා දාන්න ඔහු ක්රියා කළා.
කතාවේ ඇඟ හිරිවැටෙනම, ඒ වගේම ලෝකයේ අපරාධ විද්යාඥයින්ව පවා පුදුමයට පත් කරපු හරිය පටන් ගන්නේ මෙතැනින්. පවුලක්ම මරලා දාපු මේ මිනීමරුවා, ඊටපස්සේ කලබලෙන් පැනලා ගියේ නැහැ. ඔහු පැය දෙකත් දහයත් අතර කාලයක් මේ මළසිරුරු අස්සේ ඒ ගෙදරම සීරුවට කාලය ගත කරලා තියෙනවා.
ඔහු කෙලින්ම ගියේ කුස්සියට. ගෙදර ෆ්රිජ් එක ඇරගෙන ඒකේ තිබුණු අයිස්ක්රීම් කෝප්ප 4ක්ම ඔහු කාලා තිබුණා. ඊට අමතරව ගෙදර අය කන්න ලෑස්ති කරලා තිබුණු කොමඩු කෑලි ටිකකුත් කාලා, 'මුගිචා' කියන ජපන් තේ බෝතල් හතරක්ම බීලා තිබුණා.
ලේ ගඳ ගහන ගෙදර මේ දේවල් කන බොන ගමන්, ඔහු රෑ 1:18ට විතර පවුලේ කම්පියුටරෙන් ඉන්ටර්නෙට් ගිහින් තියෙනවා. ඔහු ගෙදර අයගේ ඊමේල් චෙක් කරලා, ඝාතනය වුණු පුංචි නීනාගේ ඉස්කෝලේ වෙබ්සයිට් එකත් බලලා තියෙනවා.
උදේ 10:05ටත් කවුරුහරි කම්පියුටරේ වැඩ කරලා තියෙනවා කියලා මුලින් හිතුවත්, පස්සේ හොයාගත්තේ උදේ ආච්චි අම්මා මළසිරුරු දැකලා කලබල වෙලා දුවද්දී කම්පියුටර් මවුස් එක හැප්පිලා ඒක ඔන් වෙලා තියෙන්නේ කියලයි.
කොහොමහරි මේ ඝාතකයා යන්න කලින් ගෙදර ටොයිලට් එකත් පාවිච්චි කරලා තිබුණා. ඒ වගේම ඒක ෆ්ලෂ් කරන්නේවත් නැතුව ගියපු නිසා, ඔහුගේ මළපහ වලින් DNA හොයාගන්න පොලිසියට පුළුවන් වුණා.
ඔහු තමන්ගේ ලේ ගෑවුණු ඇඳුම් සේරම වගේ ගෙදර දාලයි ගිහින් තිබුණේ. ස්වෙට්ෂර්ට් එකක්, ස්කාෆ් එකක්, හිප් බෑග් එකක්, තොප්පියක් වගේම දකුණු කොරියාවේ හදපු සපත්තු දෙකකුත් එතන තිබුණා. ගෙදර තිබුණු සල්ලි ටිකක් අරන් ගියත්, ඊට වඩා වටින ගොඩක් දේවල් ඔහු එහෙම්මම දාලා ගිහින් තිබුණා.
පොලිසිය වැඩියෙන්ම පුදුම වුණේ ඔහු දාලා ගියපු බෑග් එකේ තිබුණු වැලි පරීක්ෂා කළාමයි. ඒ වැලි අයිති වුණේ ජපානයේ ස්කේට් පාර්ක් එකකට සහ ඇමරිකාවේ 'Edwards Air Force Base' කියන ගුවන් හමුදා කඳවුර අවට තියෙන නෙවාඩා කාන්තාරයට!
DNA පරීක්ෂණවලින් හෙළිවුණේ මොහු 'A' ලේ වර්ගය තියෙන, ආසියාතික පියෙකුට සහ යුරෝපීය මවකට දාව ඉපදුණු මිශ්ර ජාතිකයෙක් කියලයි. ඇඟිලි සලකුණු, ලේ, ඇඳුම්, සපත්තු ඇතුළුව සාක්ෂි දොළොස්දාහකට වඩා එතන තිබුණා. මේ තරම් සාක්ෂි කන්දරාවක් එකතු කරගන්න පුළුවන් වුණු වෙනත් අපරාධයක් ජපාන ඉතිහාසයේ නැහැ.
හැබැයි පුදුමේ කියන්නේ, ඒ එක සාක්ෂියක්වත් ජපාන පොලිසියේ තියෙන කිසිම දත්ත ගබඩාවකට මැච් වුණේ නැහැ. ඒ කියන්නේ මොහු මීට කලින් කිසිම අපරාධයකට අහුවුණු කෙනෙක් නෙවෙයි.
මේ සිද්ධිය වෙලා අදට, ඒ කියන්නේ 2026 වෙද්දි අවුරුදු 25කටත් වඩා වැඩියි. මේ අපරාධකාරයාව හොයන්න පොලිස් නිලධාරීන් දෙලක්ෂ අසූදහසකට වඩා සම්බන්ධ වුණා. ඇඟිලි සලකුණු මිලියන 5කට වඩා පරීක්ෂා කළා.
අදටත් ජපන් පොලිසියේ නිලධාරීන් 35ක් පූර්ණකාලීනව මේක හොයනවා. මේ මිනීමරුවාව හොයලා දෙන කෙනෙක්ට යෙන් මිලියන 20ක ලොකු තෑග්ගකුත් අදටත් වෙන් කරලයි තියෙන්නේ.
මේ අපරාධයට හේතුව මොකක්ද කියලා අදටත් කාටවත්ම හිතාගන්න බැහැ. මුදල් කොල්ලකන්න ආපු කෙනෙක් නම් අර විදියට ගෙදර කකා බිබී ඉන්නේ නැහැ. ඔහු මේ පවුලත් එක්ක තරහකින් ආපු කෙනෙක්ද? ඔහු මානසික ලෙඩෙක්ද? නැත්නම් ඇමරිකානු හමුදාවට සම්බන්ධ, ඝාතනයෙන් පස්සේ වෙනත් රටකට පැනලා ගිය වෘත්තීය මිනීමරුවෙක්ද?
ඔබට මොකද හිතෙන්නේ? සාක්ෂි දොළොස්දාහකට වඩා දාලා ගිහිල්ලත්, තාක්ෂණය මෙච්චර දියුණු අද කාලෙත් මේ අපරාධකාරයා නීතියෙන් බේරිලා ඉන්නේ කොහොමද? ඔහු රට පැනලා යන්න ඇතිද, නැත්නම් ඔහු තවමත් අපේ සමාජයේම වෙනස්ම මුහුණුවරකින් හැංගිලා ජීවත් වෙනවා ඇතිද?
